Tektürk

Bizim çocukluğumuzda annelerimiz çalışmazdı.Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.Hatta Babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki.....

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya,zıplaya yürüyerek gelirdik.

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik.Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar,hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.Kısacacı evine gidip gelen (...ki;sadece çişi gelen giderdi evine)elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.
Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi... Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz,onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında, temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.Evlerimiz var, içinde yaşayan yok. Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz...

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu. Ben kapılarında ‘vale’lerin, ‘bady’lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir. Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.
Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder..
Nedir bunlar? Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.İyi de neden böyle olduk ?  Biz mi istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi?..’Her toplum hakettiği gibi yönetilir’derler ya, hakettiği gibi de yaşar diyelim mi?

son yıllarda TÜRK SİLAHLI KUVVETLERE  karşı başlatılan,

Değerli genç, yaşlı, köylü, kasabalı, şehirli, üniversiteli, ilkokul mezunu, kadın, erkek, çalışan, çalışmayan, doğulu, batılı ülkemizin değerli insanları, kardeşlerimiz, arkadaşlarımız, dostlarımız…

Türkiye’nin   anaları ağlıyor.  Türkiye’nin dört bir yanından yükselen ses  7 kahramanını unutmayacaktır.  Ruhları şad olsun kahramanlarımızın.  Bu hain saldırıyı tüm Türk ulusu kınıyor ve sorumluların hesap vereceği günü bekliyor. Yarın Manavgat 7 şehidimiz için birlik beraberlik içerisinde şehirlerine selam duracaktır.  Şehitlerimize rahmet, Yaralılarımıza acil şifalar dileriz. Unutmayacağız unutturmayacağız.09.12.2009

Öncelikle vatandaşın sorunu olduğunda ilk başvuracağı, güvenilir bir kurum olmalıdır.Sivil toplum kuruluşları,  koltuk sevdalısı olamamalıdır.  Dernek olarak ATATÜRK devrimlerini vatandaşa anlatmayı başarmalıdır. Dini duyguları göz ardı etmeden din bilgisi derin olan kimselerle vatansı buluşturmalıdır. Bizler bu bilinçle vatandaşa ulaşırsak, ne yobaz, ne de bilgisizlik kalır.
Vatandaşlarımıza ulusal değerlerimizi hangi siyasi anlayış anlatıyor, hangi bürokrat vatandaşın yanına gidip derdini soruyor? İşte bu görevi bizler yapmalıyız.
ATATÜRK cumhuriyetinin hasar görmesinde en büyük etken Cumhuriyet severlerden kaynaklanmıştır. Bize bir şey olmaz ve bir Türk dünyaya bedel anlayışı her zaman hakim olmuş, kendi dünyamızda olumsuzlukları göz ardı ederek rahat - rahat yaşamışız! Hepimizin biraz durup düşünmesi gereken sorumluluğumuzu hatırlamanın zamanı gelmiş, geçiyor bile…Eskisi gibi mangalda kül bırakmayan hararetli konuşmalara zaman ayırmadan sokağa çıkıp, vatandaşla birlikte fıkır birlikteliği oluşturma zarureti doğmuştur. O bunu dedi, şu bunu dedi diyecek lüksümüz kalmamıştır.
ATATÜRK devrimlerinin yıkılmaya çalışıldığı günümüzde zaman bizim için çok önem arz etmektedir. Bir masa başında oturarak bu vatan kurtarılmaz, vatandaşın bilgisine ve sözlerine, fikirlerine ihtiyaç vardır.
Birileri gibi dernek kurarak, sadece milletten para toplama amacı bizleri bu günlere taşmıştır.
Köylümüzle, kentlimizle, kimsenin ulaşamadığı insanlarımızı bulup dayanımsa çabasına gidilmelidir. Köylümüzün bir bardak ayranı her zaman vardır. Bunu esirgemeyeceğini hepimiz bilmekteyiz.  Yeter ki  vatandaşlarımıza gidip onların çok değerli olduklarını bilmelerini sağlanmalıdır.
Sivil toplum kuruluşları insanları para makinesi olarak göremez, görenler de vahim sonuçlarla karşılaşmıştır. Adı üstünde sivil toplumun sesidir bu kuruluşlar. Ne yazık ki bazı olumsuz kişiler, insanlarımızı maddi açıdan sömürmüştür.
Yeni kurulacak derneğimiz bu imacı kıracak ve asil dernek unvanına kavuşacaktır.